ตัวอักษรรูน
Elder Fut-hark (2nd to 8th centuries)
The Elder Fut-hark, used for writing Proton-Norse, consists of 24 runes that often are arranged in three groups of eight; each group is referred to as an Ætt. The earliest known sequential listing of the full set of 24 runes dates to approximately AD 400 and is found on the Elver Stone in Got-land, Sweden.
Elder Fut-hark ใช้สำหรับเขียน Proton-Norse ประกอบด้วยรูน 24 อันที่มักถูกจัดเรียงในสามกลุ่มแปด; แต่ละกลุ่มจะเรียกว่าเป็นÆtt รายการลำดับที่รู้จักกันเร็วที่สุดของชุดเต็มของ 24 รูนวันที่ประมาณ AD 400 และถูกพบบนหิน Elver ใน Got-land , สวีเดน
Most probably each rune had a name, chosen to represent the sound of the rune itself. The names are, however, not directly attested for the Elder Fut-hark themselves. Reconstructed names in Proton-Germanic have been produced, based on the names given for the runes in the later alphabets attested in the rune poems and the linked names of the letters of the Gothic alphabet. The letter /a/ was named from the runic letter Runic letter ansuz.svg called ANZUS. An asterisk before the rune names means that they are unattested reconstructions. The 24 Elder Fut-hark runes are:
ส่วนใหญ่แต่ละรูนอาจมีชื่อเลือกที่จะเป็นตัวแทนของเสียงของคาถาเอง อย่างไรก็ตามชื่อเหล่านี้ไม่ได้มีส่วนร่วมโดยตรงสำหรับผู้อาวุโส Fut-hark ด้วยตนเอง สร้างขึ้นใหม่ในชื่อโปรดั้งเดิมได้รับการผลิต,ตามรายชื่อที่ได้รับสำหรับรูนในตัวอักษรต่อมามีส่วนร่วมในบทกวีคาถาและชื่อการเชื่อมโยงของตัวอักษรของตัวอักษรกอธิค ตัวอักษร / a / ถูกเสนอชื่อจากรูนตัวอักษร อักษรรูน ansuz.svgที่เรียกว่าANZUS เครื่องหมายดอกจันก่อนชื่อรูนหมายความว่าพวกเขาเป็นไทปัน อักษรรูนของผู้อาวุโส 24 คนคือ:
| อักษรรูน | ถอดเสียง | IPA | ชื่อ | ความหมาย | ความหมายที่ใช้ในการทำนาย |
|---|---|---|---|---|---|
 | f | /f/ | fehu เฟฮู | ปศุสัตว์ | ความมั่งคั่งร่ำรวย |
 | u | /u (ː)/ | ?*ūruz อูรุศ | กระทิงป่า | พลังอำนาจ |
 | þ | /θ/, /ð/ | ?*þurisaz ธูรีสัศ | ยักษ์ | อาณาเขต ขอบเขต |
 | a | /a (ː)/ | ansuz อันสุศ | เทพองค์หนึ่ง | สถานการณ์ที่เปลี่ยนแปลงอย่างรวดเร็ว |
 | r | /r/ | *raidōไรโด | ขี่ | การเดินทาง |
 | k | /k/ | ?*kaunan คาวนัน | คำสาบาน | ความต้องการได้รับและถ่ายทอดความรู้ |
 | g | /g/ | *gebō เกโบ | ของขวัญ | การให้และรับ |
 | w | /w/ | *wunjō วุนโย | ความสุข | รักแท้ ข่าวดีครอบครัวที่มีความสุข |
  | h | /h/ | *hagalaz ฮอกลา | ลูกเห็บ | ความโง่เขลา หวาดกลัว เหตุการณ์ประหลาด |
 | n | /n/ | *naudiz นาวดิศ | ความทุกข์ | ความสงสัย ไม่มั่นใจในความปลอดภัย |
 | i | /i (ː)/ | *īsaz ไอสัศ | น้ำแข็ง | ความล่าช้า |
 | j | /j/ | *jēra- เยรัน | ปี | การจบสิ้นและการเกิดใหม่ |
 | /æː/ (?) | *ī (h) waz/*ei (h) waz เอวัศ | ก้ามปูสีม่วง | ความสำเร็จ ความเจริญก้าวหน้า | |
 | p | /p/ | ?*perþ- เพร์โธ | ปริศนา | ความลับ |
 | z | /z/ | ?*algiz อัลจีศ | กวางมูส | การบำบัดรักษา การปกป้อง |
  | s | /s/ | *sōwilō โสเวโล | พระอาทิตย์ | ความรัก ความอบอุ่น ความปลอดภัย |
 | t | /t/ | *tīwaz/*teiwaz ไทวัศ | เทพทอร์ | การผูกมัดด้วยคำสัญญา คำสาบาน |
 | b | /b/ | *berkanan เบอร์คานัน | ไม้เบิร์ช | การกำเนิดใหม่ ข่าวดี |
 | e | /e (ː)/ | *ehwaz เอะวัศ | ม้า | การเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี |
 | m | /m/ | *mannaz มันนัศ | มนุษย์ | ความรอบคอบ รัดกุมการคิดให้มากขึ้น |
 | l | /l/ | *laguz ลาวนัศ | พืชล้มลุกที่มีกลิ่นหอม | ความรักที่เก็บซ่อนไว้ภายใน |
   | ŋ | /ŋ/ | *ingwaz อิงวัศ | ผู้ชาย | สุขภาพ ความกินดีอยู่ดี ชื่อเสียงโด่งดัง |
 | o | /o (ː)/ | *ōþila-/*ōþala- โอธาลา | แผ่นดิน การสักการบูชาที่สำคัญ | เหตุการณ์ที่ขึ้นกับเวลา |
 | d | /d/ | *dagaz ดากัศ | วัน | ความสุข ความรุ่งเรือง |
Anglo-Saxon runes (5th to 11th centuries)
The Anglo-Saxon Futhorc The futhorc (sometimes written "fuþorc") are an extended alphabet, consisting of 29, and later 33 characters. It was probably used from the 5th century onwards. There are competing theories as to the origins of the Anglo-Saxon Futhorc. One theory proposes that it was developed in Frisia and later spread to England,[citation needed] while another holds that Scandinavians introduced runes to England, where the futhorc was modified and exported to Frisia.[citation needed] Some examples of futhorc inscriptions are found on the Thames scramasax, in the Vienna Codex, in Cotton Otho B.x (Anglo-Saxon rune poem) and on the Ruth-well Cross.
Futhorc (บางครั้งเขียนว่า "fuþorc") เป็นอักษรตัวยาวประกอบด้วย 29 และ 33 ตัวอักษรในภายหลัง มันอาจถูกใช้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 5 เป็นต้นไป มีทฤษฎีการแข่งขันกันเกี่ยวกับต้นกำเนิดของแองโกลแซกซอน Futhorc หนึ่งในทฤษฎีที่เสนอว่ามันได้รับการพัฒนาในFrisiaและการแพร่กระจายต่อมาอังกฤษในขณะที่อีกถือได้ว่าสแกนดิเนเวียนแนะนำอักษรรูนไปยังประเทศอังกฤษที่ futhorc ถูกปรับเปลี่ยนและส่งออกไป Frisia ตัวอย่างบางส่วนของจารึก futhorc พบในแม่น้ำเทมส์ scramasaxในเวียนนา Codexในฝ้าย Otho Bx (แองโกลแซกซอนบทกวีคาถา ) และในRuth-well ข้าม
The Anglo-Saxon rune poem gives the following characters and names:
แองโกลแซกซอนบทกวีคาถาให้ตัวอักษรต่อไปและชื่อ:
ᚠ feoh, ᚢ ur, ᚦ þorn, ᚩ os, ᚱ rad, ᚳ cen, ᚷ gyfu, ᚹ ƿynn, ᚻ hægl, ᚾ nyd, ᛁ is, ᛄ ger, ᛇ eoh, ᛈ peorð, ᛉ eolh, ᛋ sigel, ᛏ tir, ᛒ beorc, ᛖ eh, ᛗ mann, ᛚ lagu, ᛝ ing, ᛟ œthel, ᛞ dæg, ᚪ ac, ᚫ æsc, ᚣ yr, ᛡ ior, ᛠ ear.
Extra runes attested to outside of the rune poem include ᛢ cweorð, ᛣ calc, ᚸ gar, and ᛥ stan. Some of these additional letters have only been found in manuscripts. Feoh, þorn, and sigel stood for [f], [þ], and [s] in most environments, but voiced to [v], [ð], and [z] between vowels or voiced consonants. Gyfu and wynn stood for the letters yogh and wynn, which became [g] and [w] in Middle English.
อักษรรูนเสริมที่อยู่นอกบทกวีของคาถาประกอบด้วยᛢ cweorð, ᛣ Calc, ᚸ gar และᛥ stan จดหมายเหล่านี้เพิ่มเติมบางส่วนพบในต้นฉบับเท่านั้น Feoh, þornและ sigel ยืนสำหรับ [f], [þ], และ [s] ในสภาพแวดล้อมส่วนใหญ่ แต่ให้เสียง [v], [ð], และ [z] ระหว่างสระหรือพยัญชนะออกเสียง Gyfu และวิลเลียมยืนตัวอักษรyoghและวิลเลียมซึ่งกลายเป็น [g] และ [W] ในภาษาอังกฤษยุคกลาง
"Marcomannic runes" (8th to 9th centuries)
Marcomannic runes
A runic alphabet consisting of a mixture of Elder Fut-hark with Anglo-Saxon futhorc is recorded in a treatise called De Inventione Litter-arum, ascribed to Hrabanus Maurus and preserved in 8th- and 9th-century manuscripts mainly from the southern part of the Carolingian Empire (Alemannia, Bavaria). The manuscript text attributes the runes to the Marcomanni, quos nos Nordmannos vocamus, and hence traditionally, the alphabet is called "Marcomannic runes", but it has no connection with the Marcomanni, and rather is an attempt of Carolingian scholars to represent all letters of the Latin alphabets with runic equivalents.
อักษรรูนที่ประกอบด้วยส่วนผสมของผู้อาวุโส Fut-hark กับแองโกล - แซกซอน futhorc ถูกบันทึกไว้ในบทความที่เรียกว่าDe Inventione Litter-arum , กำหนดให้Hrabanus Maurusและเก็บรักษาไว้ในต้นฉบับศตวรรษที่ 8 และ 9 ส่วนใหญ่มาจากทางตอนใต้ของCarolingian Empire ( Alemannia) , บาวาเรีย ) ข้อความที่เขียนด้วยลายมือประกอบคุณลักษณะอักษรรูนที่Marcomanni, quos nos Nordmannos vocamusและด้วยเหตุนี้ตามธรรมเนียมอักษรเรียกว่า "อักษรโรมัน Marcomannic" แต่มันไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับMarcomanniและเป็นความพยายามของนักวิชาการ Carolingian แทน ตัวอักษรละตินที่มีรูนเทียบเท่า
Wilhelm Grimm discussed these runes in 1821.[36]
วิลเฮล์มกริมม์พูดถึงรูนเหล่านี้ในปี ค.ศ. 1821
Younger Fut-hark (9th to 11th centuries)
Main article: Younger Fut-hark The Younger Fut-hark: long-branch runes and short-twig runes While also featuring a runic inscription detailing the erection of a bridge for a loved one, the 11th-century Ramsung carving is a Sigurd stone that depicts the legend of Sigurd. The Younger Futhark, also called Scandinavian Futhark, is a reduced form of the Elder Futhark, consisting of only 16 characters. The reduction correlates with phonetic changes when Proto-Norse evolved into Old Norse. They are found in Scandinavia and Viking Age settlements abroad, probably in use from the 9th century onward. They are divided into long-branch (Danish) and short-twig (Swedish and Norwegian) runes. The difference between the two versions is a matter of controversy. A general opinion is that the difference between them was functional (viz., the long-branch runes were used for documentation on stone, whereas the short-twig runes were in everyday use for private or official messages on wood).
น้อง Fut-hark ที่เรียกว่าสแกนดิเนเวีย Fut-hark เป็นรูปแบบที่ลดลงของพี่ Fut-hark ประกอบด้วยเพียง 16 ตัวอักษร มีความสัมพันธ์กับการเปลี่ยนแปลงลดลงเมื่อออกเสียงโปรนอร์สได้พัฒนาไปสู่นอร์ส พวกเขาพบในการชำระหนี้สแกนดิเนเวียและไวกิ้งอายุต่างประเทศอาจใช้ตั้งแต่ศตวรรษที่ 9 เป็นต้นไป พวกเขาถูกแบ่งออกเป็นอักษรรูนแบบยาว (เดนมาร์ก) และอักษรย่อ (สวีเดนและนอร์เวย์) ความแตกต่างระหว่างทั้งสองรุ่นนี้เป็นเรื่องของความขัดแย้ง ความคิดเห็นทั่วไปคือความแตกต่างระหว่างพวกเขาคือการทำงาน (ได้แก่ . รูนสาขายาวถูกใช้สำหรับเอกสารบนหินในขณะที่อักษรรูนสั้นทวิถูกใช้ในชีวิตประจำวันสำหรับข้อความส่วนตัวหรือเป็นทางการบนไม้)
Medieval runes (12th to 15th centuries)
อักษรรูนในยุคกลาง
In the Middle Ages, the Younger Fut-hark in Scandinavia was expanded, so that it once more contained one sign for each phoneme of the Old Norse language. Dotted variants of voiceless signs were introduced to denote the corresponding voiced consonants, or vice versa, voiceless variants of voiced consonants, and several new runes also appeared for vowel sounds. Inscriptions in medieval Scandinavian runes show a large number of variant rune forms, and some letters, such as s, c, and z often were used interchangeably.
ในยุคกลาง, น้อง Fut-hark ในสแกนดิเนเวีขยายเพื่อที่จะมีขึ้นอีกครั้งหนึ่งในการเข้าสู่ระบบสำหรับฟอนิมของแต่ละภาษานอร์ส มีการแนะนำให้ใช้เสียงแปรปรวนแบบจุดเพื่อแสดงพยัญชนะออกเสียงที่สอดคล้องกันหรือในทางกลับกันเสียงแปรปรวนของพยัญชนะออกเสียงไม่มีเสียงและอักษรรูนใหม่หลายรายการก็ปรากฏขึ้นสำหรับเสียงสระ คำจารึกในยุคกลางของสแกนดิเนเวียรูนแสดงรูปแบบอักษรรูนที่แตกต่างกันจำนวนมากและตัวอักษรบางตัวเช่น s , c และ z มักถูกใช้แทนกัน
Medieval runes were in use until the 15th century. Of the total number of Norwegian runic inscriptions preserved today, most are medieval runes. Notably, more than 600 inscriptions using these runes have been discovered in Bergen since the 1950s, mostly on wooden sticks (the so-called Bryggen inscriptions). This indicates that runes were in common use side by side with the Latin alphabet for several centuries. Indeed, some of the medieval runic inscriptions are written in Latin.
อักษรรูนในยุคกลางมีการใช้งานจนถึงศตวรรษที่ 15 จำนวนจารึกรูนนอร์เวย์ที่เก็บรักษาไว้ในปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นอักษรรูนในยุคกลาง ยวดกว่า 600 จารึกที่ใช้อักษรรูนเหล่านี้ถูกค้นพบในเบอร์เกนตั้งแต่ปี 1950 ส่วนใหญ่บนแท่งไม้ (ที่เรียกว่าจารึก Bryggen ) นี่แสดงให้เห็นว่ารูนนั้นใช้โดยทั่วไปพร้อมกับตัวอักษรละตินเป็นเวลาหลายศตวรรษ แท้จริงแล้วจารึกรูนยุคกลางบางส่วนเขียนเป็นภาษาละติน
Dalecarlian runes (16th to 19th centuries)
อักษรรูน Dalecarlian
According to Carl-Gustav Werner, "In the isolated province of Dalarna in Sweden a mix of runes and Latin letters developed."The Dalecarlian runes came into use in the early 16th century and remained in some use up to the 20th century. Some discussion remains on whether their use was an unbroken tradition throughout this period or whether people in the 19th and 20th centuries learned runes from books written on the subject. The character inventory was used mainly for transcribing Elfdalian.
อ้างอิงจากสคาร์ล - กุสตาฟเวอร์เนอร์ "ในเขตเมืองดาลาร์นาในประเทศสวีเดนมีอักษรรูนและอักษรละตินผสมกัน" Dalecarlian อักษรรูนเข้ามาใช้ในช่วงต้นศตวรรษที่ 16 และยังคงใช้อยู่จนถึงศตวรรษที่ 20 การอภิปรายบางอย่างยังคงอยู่ว่าการใช้งานของพวกเขาเป็นประเพณีที่ไม่ขาดการติดต่อตลอดช่วงเวลานี้หรือไม่หรือผู้คนในศตวรรษที่ 19 และ 20 เรียนรู้รูนจากหนังสือที่เขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ สินค้าคงคลังตัวละครที่ถูกนำมาใช้เป็นหลักสำหรับการถ่ายทอดElfdalian
