The runes developed centuries after the Old Italic alphabets from which they are probably historically derived. The debate on the development of the runic script concerns the question regarding which of the Italic alphabets should be taken as their point of origin and which, if any, signs should be considered original innovations added to the letters found in the Italic scripts. The historical context of the script's origin is the cultural contact between Germanic people, who often served as mercenaries in the Roman army, and the Italian peninsula during the Roman imperial period (1st century BC to 5th century AD).[citation needed] The formation of the Elder Futhark was complete by the early 5th century, with the Kylver Stone being the first evidence of the futhark ordering as well as of the p rune.
อักษรรูนนั้นพัฒนามาหลายศตวรรษหลังจากตัวอักษรภาษาอิตาลีตัวเก่าซึ่งพวกมันอาจได้มาในอดีต การอภิปรายเกี่ยวกับการพัฒนาของสคริปต์ runic เกี่ยวข้องกับคำถามเกี่ยวกับตัวอักษรตัวเอียงที่ควรเป็นจุดกำเนิดของพวกเขาและที่ใดถ้าสัญญาณควรได้รับการพิจารณานวัตกรรมที่เพิ่มเข้ามาในตัวอักษรที่พบในสคริปต์ตัวเอียง บริบททางประวัติศาสตร์ของต้นกำเนิดของสคริปต์คือการติดต่อทางวัฒนธรรมระหว่างคนเยอรมันซึ่งมักจะทำหน้าที่เป็นทหารรับจ้างในกองทัพโรมันและคาบสมุทรอิตาลีในช่วงยุคจักรวรรดิโรมัน (ศตวรรษที่ 1 ถึงศตวรรษที่ 5 โฆษณา) [ ต้องการอ้างอิง ]การก่อตัวของพี่ Futhark เสร็จสมบูรณ์ในช่วงต้นศตวรรษที่ 5 กับKylver หินเป็นหลักฐานแรกของFutharkการสั่งซื้อเช่นเดียวกับของพีคาถา
Specifically, the Raetic alphabet of Bolzano is often advanced as a candidate for the origin of the runes, with only five Elder Futhark runes (ᛖ e, ᛇ ï, ᛃ j, ᛜ ŋ, ᛈ p) having no counterpart in the Bolzano alphabet.[7] Scandinavian scholars tend to favor derivation from the Latin alphabet itself over Raetic candidates.[8][9][10] A "North Etruscan" thesis is supported by the inscription on the Negau helmet dating to the 2nd century BC.[11] This is in a northern Etruscan alphabet but features a Germanic name, Harigast. Giuliano and Larissa Bonfante suggest that runes derived from some North Italic alphabet, specifically Venetic: but since Romans conquered Veneto after 200 BC, and then the Latin alphabet became prominent and Venetic culture diminished in importance, Germanic people could have adopted the Venetic alphabet within the 3rd century BC or even earlier.[12]
โดยเฉพาะอักษร Raeticของโบลซาโนมักจะสูงเป็นผู้สมัครสำหรับต้นกำเนิดของอักษรรูนมีเพียงห้ารูนพี่ Futhark ( ᛖ e , ᛇ ï , ᛃ j , ᛃ ŋ , ᛈ p ) ไม่มีคู่ในอักษรโบลซาโน [7]นักวิชาการสแกนดิเนเวียมีแนวโน้มที่จะสนับสนุนการสืบทอดมาจากตัวอักษรละตินเองมากกว่าผู้สมัคร Raetic [8] [9] [10] "North Etruscan" เป็นวิทยานิพนธ์ที่ได้รับการสนับสนุนโดยจารึกบนหมวกกันน็อก Negauสืบมาถึงศตวรรษที่ 2 ก่อนคริสต์ศักราช [11] นี้อยู่ในตัวอักษรเรียทางตอนเหนือ แต่มีชื่อดั้งเดิมHarigast โนและลาริสซา Bonfante ชี้ให้เห็นว่าอักษรรูนมาจากบางตัวอักษรนอร์ทตัวเอียงเฉพาะVenetic : แต่เนื่องจากชาวโรมันเอาชนะเวเนโตหลังจาก 200 ปีก่อนคริสตกาลแล้วอักษรละตินกลายเป็นที่โดดเด่นและVeneticวัฒนธรรมลดลงในความสำคัญดั้งเดิมคนจะได้นำตัวอักษร Venetic ภายใน คริสต์ศตวรรษที่ 3 หรือก่อนหน้านี้ [12]
The angular shapes of the runes are shared with most contemporary alphabets of the period that were used for carving in wood or stone. There are no horizontal strokes: when carving a message on a flat staff or stick, it would be along the grain, thus both less legible and more likely to split the wood. This characteristic is also shared by other alphabets, such as the early form of the Latin alphabet used for the Duenos inscription, but it is not universal, especially among early runic inscriptions, which frequently have variant rune shapes, including horizontal strokes. Runic manuscripts (that is written rather than carved runes, such as Codex Runicus) also show horizontal strokes.
รูปทรงเชิงมุมของอักษรรูนนั้นใช้ร่วมกับตัวอักษรร่วมสมัยส่วนใหญ่ของช่วงเวลาที่ใช้สำหรับการแกะสลักด้วยไม้หรือหิน ไม่มีการลากเส้นแนวนอน : เมื่อแกะสลักข้อความบนไม้เท้าแบนหรือไม้มันจะเป็นไปตามเมล็ดข้าวดังนั้นจึงมีความชัดเจนน้อยกว่าและมีแนวโน้มที่จะแยกไม้ คุณลักษณะนี้มีการใช้ร่วมกันโดยตัวอักษรอื่น ๆ เช่นรูปแบบแรกของตัวอักษรละตินที่ใช้สำหรับการจารึก Duenosแต่มันไม่เป็นสากลโดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงต้นรูนจารึกซึ่งมักจะมีรูปร่างแตกต่างกันรวมถึงจังหวะแนวนอน ต้นฉบับรูนิก (นั่นเขียนมากกว่าอักษรรูนเช่นCodex Runicus ) ก็แสดงจังหวะตามแนวนอน
The "West Germanic hypothesis" speculates on an introduction by West Germanic tribes. This hypothesis is based on claiming that the earliest inscriptions of the 2nd and 3rd centuries, found in bogs and graves around Jutland (the Vimose inscriptions), exhibit word endings that, being interpreted by Scandinavian scholars to be Proto-Norse, are considered unresolved and long having been the subject of discussion. Inscriptions such as wagnija, niþijo, and harija are supposed to represent tribe names, tentatively proposed to be Vangiones, the Nidensis, and the Harii tribes located in the Rhineland.[13] Since names ending in -io reflect Germanic morphology representing the Latin ending -ius, and the suffix -inius was reflected by Germanic -inio-,[14][15] the question of the problematic ending -ijo in masculine Proto-Norse would be resolved by assuming Roman (Rhineland) influences, while "the awkward ending -a of laguþewa[16] may be solved by accepting the fact that the name may indeed be West Germanic".[13] In the early Runic period differences between Germanic languages are generally presumed to be small. Another theory presumes a Northwest Germanic unity preceding the emergence of Proto-Norse proper from roughly the 5th century.[b][c] An alternative suggestion explaining the impossibility of classifying the earliest inscriptions as either North or West Germanic is forwarded by È. A. Makaev, who presumes a "special runic koine", an early "literary Germanic" employed by the entire Late Common Germanic linguistic community after the separation of Gothic (2nd to 5th centuries), while the spoken dialects may already have been more diverse.[18]
ว่า " เวสต์ดั้งเดิมสมมติฐาน" ผลตอบแทนในการแนะนำโดยชนเผ่าเยอรมันตะวันตก สมมติฐานนี้มีพื้นฐานอยู่บนการอ้างว่าจารึกที่เก่าแก่ที่สุดของศตวรรษที่ 2 และ 3 พบใน bogs และหลุมฝังศพรอบJutland ( Vimose จารึก ) แสดงคำลงท้ายว่าถูกตีความโดยนักวิชาการสแกนดิเนเวียจะProto-Norseได้รับการพิจารณาและ เป็นหัวข้อถกเถียงกันมานานแล้ว จารึกต่าง ๆ เช่นwagnija , niþijoและHarijaควรจะเป็นตัวแทนของชนเผ่าชื่อคร่าว ๆ ที่เสนอให้Vangiones , NidensisและHariiเผ่าอยู่ในเรห์น [13]ตั้งแต่ชื่อที่ลงท้ายด้วย-ioสะท้อนถึงสัณฐานวิทยาดั้งเดิมที่เป็นตัวแทนของละตินตอนจบ-iusและคำต่อท้าย--iniusถูกสะท้อนโดย Germanic -inio- , [14] [15]คำถามของการสิ้นสุดปัญหา-ijoในผู้ชายProto-นอร์สจะได้รับการแก้ไขโดยสันนิษฐานว่าอิทธิพลของโรมัน (เรห์น) ในขณะที่ "ตอนจบที่น่าอึดอัดใจ - ของlaguþewa [16]อาจแก้ไขได้โดยการยอมรับความจริงที่ว่าชื่ออาจเป็นภาษาเยอรมันตะวันตก" [13]ในช่วงต้นความแตกต่างระหว่างภาษาเยอรมันดั้งเดิม Runic สันนิษฐานว่าเป็นเรื่องเล็ก อีกทฤษฎีหนึ่งสันนิษฐานว่ามีความเป็นเอกภาพในภาคตะวันตกเฉียงเหนือของเยอรมันดั้งเดิมก่อนการเกิดขึ้นของโปรโต - นอร์สที่เหมาะสมตั้งแต่ประมาณศตวรรษที่ 5 [b] [c]ข้อเสนอทางเลือกอื่นที่อธิบายถึงความเป็นไปไม่ได้ของการจำแนกจารึกที่เก่าแก่ที่สุดในขณะที่ Germanic North หรือ West German ส่งต่อโดยÈ A. Makaev ผู้สันนิษฐานว่าเป็น "รูนพิเศษวัว " ต้น "วรรณกรรมดั้งเดิม" จ้างโดยทั้งสายสามัญชุมชนภาษาศาสตร์หลังแยกจากโกธิค (ศตวรรษที่ 2 ถึง 5) ในขณะที่ภาษาพูดอาจมีความหลากหลายมากกว่า . [18]
แหล่งที่มา https://en.wikipedia.org/wiki/Runes
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น